مبانی نظری و پیشینه پژوهشی جايگاه حقوقي احزاب

با سحافایل در خدمت شما هستیم با «پیشینه پژوهشی و تحقیق و مبانی نظری جايگاه حقوقي احزاب » که بطور کامل و جامع به این مبحث پرداخته و نیاز شما را به هرگونه جستجوی بیشتری برطرف خواهد نمود.

توضیحات: فصل دوم پایان نامه کارشناسی ارشد (پیشینه و مبانی نظری پژوهش)

همراه با منبع نویسی درون متنی به شیوه APA جهت استفاده فصل دو پایان نامه
توضیحات نظری کامل در مورد متغیر
پیشینه داخلی و خارجی در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه
رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب
منبع :انگلیسی و فارسی دارد (به شیوه APA)
نوع فایل:WORD و قابل ویرایش با فرمت doc

1-1مقدمه

احزاب در واقع از ابتکارهای نظام های سیاسی مدرن هستند. امروزه همه نظام های سیاسی، خود را نیازمند احزاب می دانند؛ زیرا عمده ترین نهاد برای برخورد با تضادهای موجود در این جوامع به حساب می آیند. به عبارت دیگر احزاب سیاسی می توانند با دو کارکرد مهم در خدمت نظام سیاسی باشند: 1. به تضادهای موجود در جامعه مشروعیت بخشند و جایگاه آن ها را در مناقشه عمومی مشخص کنند؛ 2. می توانند از طریق کاهش تضادها و دفع آن ها به ثبات نظام سیاسی کمک کنند.

لاپالامبارا و واینر[1] در کتاب احزاب سیاسی و توسعه سیاسی معتقدند که هر حزب باید چهار رکن را در بر گیرد: 1. حزب باید دارای سازمان های مرکزی و رهبری کننده و پایدار باشد؛ یعنی دوره زندگی حزب از عمر رهبران حزب درازتر باشد؛ 2. حزب باید دارای سازمان های محلی پایدار و با سازمان های مرکزی حزب، پیوند همیشگی و گوناگون داشته باشد؛ 3. حزب به تنهایی و یا به یاری دیگر حزب ها و گروه های سیاسی باید مصمم باشد که قدرت سیاسی حاکم در کشور را در دست گیرد؛ 4. حزب باید از پشتیبانی توده مردم برخوردار باشد.[2]

در کل در مورد پیدائی و گسترش احزاب سیاسی سه دیدگاه وجود دارد: 1. دیدگاه انتخاباتی، طبق این دیدگاه شکل گیری احزابرا با شکل گیری پارلمان و فعالیت های پارلمانی همزمان می داند.2. دیدگاه تضاد طبقاتی، نگرش تضاد طبقاتی در مورد پیدائی حزب، نخستین بار از طرف مارکس[3] و انگلس[4] در مانیفست حزب کمونیست عنوان شد. به نظر آنها تضادهای طبقاتی میان دو طبقه بورژوازی و پرولتاریا باعث ایجاد اتحادیه های کارگری، تشکیلات سیاسی و در نهایت احزاب سیاسی شده است. 3. دیدگاه نوسازی، برخی از پيوهشگران پیدائی احزاب سیاسی را با فرایند توسعه و نوسازی پیوند می دهند، توسعه از دیدگاه آن ها رشد در زمینه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی است که مظاهر آن عبارتند از: تقسیم و تخصیصکار، روابط اجتماعی، شهرنشینی، پیدایش هویت ملی و از بین رفتن مبانی سنتی اقتدار می باشد.[5]

اما شکل گیری و نوع فعالیت هایی که در حزب انجام می شود در هر کشور متفاوت می باشد، در ایران طبق قانون اساسی تمام لوازم نظام سیاسی فعال و کارآمد را در تمامی ابعاد پیش بین شده است و به حزب نیز به عنوان یکی از مهم ترین لوازم نظام های سیاسی دنیا با رویکردی مثبت توجه نموده است. [6] در کشورهای دیگری نیز مانند عراق و مصر حزب به نیز دارای اهمیت می باشد بنابراین در این پژوهش هدف اصلی بررسی تطبیقی احزاب در ایران، مصر و عراق می باشد.

1-2- بیان مسئله

احزاب و گروه­هاي سياسي به عنوان شكل خاصي از سازماندهي نيروهاي سياسي جامعه هستند كه هدف از تشكيل آنها كسب قدرت و برنامه ريزي جهت حفظ آن و یا نظارت بر دولت و قوای حاکم اعم از مجریه و مقننه است. به علاوه آنکه لازمه­ی نظام­های پارلمانی کارآمد، وجود احزاب نهادمند و موثر است. این احزاب بر کارکرد دولت و سایر قوای حاکمه در قالب­های حزبی نظارت می­کنند و به همین جهت نسبت به نظام­های ریاستی مقبول­تر و مطلوب­تر عمل می­کنند. به همین جهت در كشورهايي كه داراي نظام حزبي با سابقه و باثباتي هستند احزاب سياسي به عنوان حلقه پيوند ميان حق تعيين سرنوشت و نهادهاي تصميم گيرنده سياسي عمل مي­نمایند. در مقابل در برخي از كشورها احزاب سياسي بازتاب و تقليدي ناقص از احزاب كشورهاي ديگر بوده و معمولاً از تأثير گذاري لازم و منطبق بر مقتضیات اجتماعی و فرهنگی برخوردار نيستند. در اینجا این احزاب نمی­توانند پشتوانه­ی واقعی مردمی داشته و از توان آنها در جهت استمرار اثربخش و واقعی حزب بهره بگیرند. در اين تحقيق سعي بر آن شده است كه به بررسي نقش و جايگاه احزاب سياسي كشورمان و مطالعه تطبيقي آن با كشور مصر و عراق به عنوان كشور اسلامي و دارای سابقه­ی سیاسی در منطقه­ی خاورمیانه بپردازد كه به دليل تنوع قومي، مذهبي، سياسي و در ميان مردم هرسه كشور احزابي با سلايق و رويكرد متفاوت فعاليت مي­نمايند. هر سه این کشورها در گذشته­ی خود، نظام استعماری و استبدادی متعددی را تجربه کرده­اند و هر سه شامل اکثریت شهروندان دین باور، جدی و موثر در کارکردهای اجتماعی دولت (تنظیمی) برخوردار هستند. لذا بررسي مسئله با در نظر داشتن سؤالات كه:

– مباني تشكيل احزاب در ايران و مصر و عراق مبتني بر ارزشهاي تقنيني و تشريعي چيست؟

– احزاب جهت تشكيل و فعاليت در هر يك از اين كشورها چه شرايطي را بايد رعايت نمايند؟

– احزاب عملأ چه نقش حقوقي­اي را توانسته اند در هنجار سازي و ساختارها بازي كنند؟

فهرست منابع

آقایی طوق، مسلم و غمامی، سید محمد مهدی( 1391)، تحول حقوق و آزادی های شهروندی در مصر مبتنی بر قانون اساسی 2012 میلادی، فصلنامه بررسی های حقوق عمومی، سال اول، شماره 1 ص1-22.

-الزرقاوی، ابومصعب (1427)، در کلمات مضیئه؛ الکتاب الجامع لحطب و کلمات الشیخ المعتز بدینه ابی مصعب الزرقانی، شبکه البراق الاسلامیه.

–  ملک الشعرای، بهار(1357)، تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران، جلد1، تهران: امیرکبیر.

– ابن تیمیه، ابوالعباس تقی الدین احمد (1971)، در تعارض العقل و النقل، محمدرشاد سالم، جمهوریه العربیه المتحده، دارالکتب.

– ابوالحمد، عبدالمجید(1376)، مبانی سیاست، انتشارات توس، ص44.

– ابوزهره، محمد (1386)، سلفیان، ترجمه علیرضا ایمانی، فقه اهل تسنن، قم: نشر ادیان، ص 591-622 .

– اسدی، علی اکبر (1387)، تحولات و مسایل جدید عراق و رویکرد ایران، تهران، انتشارات شادان.

– اسدي، علي اكبر(1389)، تحولات سياسي مصر- رويكردها و پيامد هاي منطقه اي.

– افضلی، رسول(1377)، موانع مشترک شکل گیری جامعه مدنی در خاورمیانه، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تهران.

– امرايي، حمزه(1386)، آسيب شناسي قانون فعاليت احزاب- جمعيت ها و انجمن سياسي، مركز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، شماره مسلسل 9482.

– الحزاوی، عباس (1955)، تاریخ العراق بین احتلالین، جلد 8 ، بغداد.

– امیرنوحی، محمد (1386)، بررسی جریانات سلفی اهل سنت و تاثیرات آن بر محیط جمهوری اسلامی ایران، سخرنانی در تاریخ 7/8/1386 در دانشگاه امام حسین (ع).

– اوورژه، موریس(1349)، اصول علم سیاست، ترجمه ابوالفضل قاضی، تهران، ص 137.

– ایوبی، حجت اله(1379)، پیدایی و پایایی احزاب سیاسی در غرب، تهران، سروش.

بادامچيان، اسدالله(1389)، تحزب و تشكل از ديدگاه علمي و تاريخي، انديشه ناب، هیاتهای موتلفه اسلامی، ص 12.

• الرهیمی، عبدالحلیم (1380)، تاریخ جنبش اسلامی در عراق، ترجمه جعفر دلشاد، اصفهان: انتشارات چهارباغ.
• الزرقاوی، ابومصعب (1427)، در کلمات مضیئه؛ الکتاب الجامع لحطب و کلمات الشیخ المعتز بدینه ابی مصعب الزرقانی، شبکه البراق الاسلامیه.
• الکثیری، السیدمحمد(1429)، السلفیه بین اهل السنه و الامامیه، بیروت دارالغدیر.
• الهاشمی، محمدصادق (1385)، اشغال عراق توسط آمریکا: پیامدها و نتایج طرح خاورمیانه بزرگ، ترجمه محمدرضا بلوردی، تهران: موسسه اندیشه سازان نور.
• بخش اله، آذر(1391)، مجله الکترونیکی ویستا، روزنامه اعتماد ملی.
• برزین، سعید( 1377)، جناح بندی سیاسی در ایران از دهه 1360 تا دوم خرداد 1376، تهران: نشر مرکز.
• بهار، محمد تقی(1363)، تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران، تهران، امیر کبیر، ص 4.
• بی نام(1374)، نگاهی به تحولات و چشم انداز روابط مصر و ایران، ترجمه رودباری، مطالعات افریقا، سال اول، شماره 3، ص 339.
• پژوهش، ایررضا(1390)، جریان شناسی سیاسی شیعیان عراق نوین، سایت رسمی گروه مطالعات افکارنو af kurenow.com.
• جعفريان، رسول(1390)، جريانها و سازمانهاي مذهبي- سياسي ايران، نشر علم .
• جودکی، حجت الله(1391)، سرمقاله روزنامه ابتکار وارثان انقلاب مصر، info@6ultannews.Com
• حقیق، سید صادق(1377)، تحولات سياسي مصر- رويكردها و پيامد هاي منطقه اي، فصلنامه علوم سیاسی، شماره 3.
• حلبي، علي اصغر(1382)، مباني انديشه هاي سياسي در ايران و جهان اسلام، زوار.
• دهقانی، جلال و هاشمی، حسین(1379)، اهمیت روابط فرهنگی ایران و مصر در عصر گفتگوی تمدن ها، مطالعات آفریقا، سال پنجم/شماره 2، ص 21-17.
• رضا دوست، کریم(1385)، مردم سالاری در مصر، چالشها ، موانع و محدودیت ها، فصلنامه دانش سیاسی، ص127.
• رضایی، اسدالله(1368)، کالبد شکافی احزاب سیاسی، تهران، سبزان.
• زاهدی، سعید(1391)، سلفی گری در جهان اسلام از وهابیت تا القاعده، انتشارات عابد، چاپ اول.
• زیبا کلام، صادق(1372)، مقدمه ای برانقلاب اسلامی، انتشارات روزنه، ص 137
• سیدنژاد، سیدباقر(1389)، مقاله تیاکویی سید امیر، صبوری ضیاالدین، فصلنامه مطالعات راهبردی، سال سیزدهم، شماره اول، بهار 1389، شماره مسلسل 47 .
• شاملو، عباس(1387)، اطلاعاتی درباره احزاب و جناح های سیاسی ایران امروز، نشروزرا ، ویرایش دوم.
• صارمی شهاب، اصغر(1378)، شکست در فراگیری و مبارزه علیه کلیت، ناشر: انتشارت مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
• صارمي، شهاب اصغر(1378)، احزاب دولتي و نقش آنها در تاريخ معاصر ايران، مركز اسناد انقلاب اسلامي .
• صالحی، سید جواد؛ فرح بخش، عباس و فرج زاده، ایوب(1391)، طبقه متوسط جدید و چالش های سیاسی حکومت مصر از دهه 1980 تا 2011 میلادی، مطالعات جهان اسلام، سال اول، شماره اول.
• صحیفه نور، جلد4/ص 235
• صحیفه نور، جلد5، ص511
• صفایی، علی اکبر (1365)، آنچه یک انقلاب باید بداند، ص 69-66.
• طارمی شهاب، اصغر(1378)، احزاب دولتی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
• عاصف، امین رضا(1387)، احزاب و گروههای سیاسی ایران، دانشکده و پژوهشکده اطلاعات.
• علی زاده موسوی، سید مهدی(1389)، سلفی گری و وهابیت، جلد یکم، تبارشناسی، الهادی، قم، دوم.
• فروپناه، عبدالحسین، ( بی تا)، جایگاه احزاب در حکومت ولابی، همایش تخرب و توسعه سیاسی، کتاب سوم، ص 57.
• قاضي، ابوالفضل(1389)، حقوق اساسي و نهادهاي سياسي، دانشگاه تهران، جلد1، ص422.
• کرمانی، مهدی(1392)، ریشه اختلافات گروه های سیاسی عراق، شبکه خبر 27/01/1392.
• گلجان، مهدي(1384)، بررسي روابط سياسي-فرهنگي- اقتصادي ايران و مصر، امير كبير.
• گوهری مقدم، ابوذر(1388)، دفتر مطالعات سیاسی، شماره مسلسل 9613 .
• گوهري مقدم، ابوذر(1391)، طرح نحوه فعاليت احزاب و گروههاي سياسي، مركز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، شماره مسلسل 12528.
• مجموعه سخنرانیهای حضرت امام خمینی(ره)، «کوثر»، قم، موسسه تنظیم و نشت آثار امام خمینی، چاپ دوم ، ص 150-149.
• مدنی، جلال الدین(1361)، تاریخ سیاسی معاصر ایران، انتشارات اسلامی، ص 105.
• مریجی، شمس الدین (1386)، مبانی فکری و زمینه های اجتماعی جریان های معاصر عراق، پایان نامه، قم، حوزه علمیه.
• مريجي، شمس الله(1378)، مباني فكري و زمينه هاي اجتماعي جريان هاي معاصر عراق، موسسه بوستان كتاب.
• مقصودي، مجتبي و طباطبايي، محمد(1383)، روابط دوجانبه ايران ومصر فرصتها، چالشها و چشم انداز آينده، مركز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، شماره مسلسل7147.
• ملک الشعراء بهار(1371)، تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران، چاپ چهارم، تهران، امیرکبیر، 1357 تا 1371.
• موسوی خراسانی، حسین(1375)، تمدن و فرهنگ ایرانیان در شرق آفریقا، مطالعات آفریقا، سال دوم، شماره 4، ص 143.
• موسوی، سیدحسین(1389)، روزنامه جمهوری اسلامی 31 فروردین، مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه islamtimes.org.
• موسوي، سيد حسين(1392)، فرايند دموكراتيك مصر و نقش اسلامگراها.
• مهدي زاده، مهدي(1386)، مقدمه اي بر آسيب شناسي احزاب سياسي در نظام حقوق اساسي جمهوري اسلامي ايران، مركز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، شماره مسلسل 8871 .

–     نوذري، عزت الله (1387)، تاريخ احزاب سياسي در ايران، شيراز: نويد.

• وحیدیان، امیر(1389)، دفتر مطالعات سیاسی، شماره مسلسل 10233.
• وحيديان، امير(1382)، كاركرد احزاب و آسيب شناسي آن در ايران، مركز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، شماره مسلسل10233.
• هاشمی، امیر علی (1389)، دیدگاه امام خمینی(ره)درباره تخریب، روزنامه رسالت1/09/1389.
• هاشمي تروجني، محمد(1385)، احزاب و گروههاي سياسي از ديدگاه امام خميني(ره)، موسسه نشر آثار امام خميني(ره).
• هالیدی، فرد(1358)، دیکتاتوری و توسعه سرمایه داری در ایران، ترجمه فضل الله نیک آیین، چاپ اول، انتشارات امیر کبیر، تهران، ص 216.
• یرواند، آبراهامیان(1378)، ایران بین دو انقلاب، از مشروطه تا انقلاب اسلامی، ترجمه، فیروزمند، کاظم؛ شمس آوری، حسن و مدیر شانه چی، محسن، چاپ دوم، نشر مرکز، ص 107 تا 115.
• یوسف نژاد، ابرایهم(1391)، دفتر مطالعات سیاسی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، شماره مسلسل 7147.